இலங்கை அரசியல் வரலாற்றில் பேரினவாதப் போக்குகளும், ஒடுக்குமுறைகளும் வடிவங்களை மாற்றிக்கொள்கிறதே தவிர, அவற்றின் உள்ளடக்கங்கள் என்றுமே மாறுவதில்லை என்பதை அநுரகுமார திஸாநாயக்கவின் தற்போதைய ‘தேசிய மக்கள் சக்தி’ அரசாங்கமும் மீண்டும் ஒருமுறை ஈழத்தமிழர்களுக்கு நிரூபித்துக் காட்டியிருக்கின்றது.
தென்னிலங்கையில், கடந்த கால ஆட்சியாளர்களின் ஊழல் மோசடிகளுக்கு எதிராகவும், அதிகாரத் துஸ்பிரயோகங்களுக்கு எதிராகவும் காட்டப்படும் அதே அதிரடியும் ஆவேசமும், தமிழ் மக்களின் போர்க்கால அநீதிகளுக்கான நீதி மற்றும் அரசியல் தீர்வு என்று வரும்போது அப்படியே மழுங்கடிக்கப்பட்டு, கிடப்பில் போடப்படுவதுதான் இன்றைய கசப்பான யதார்த்தம்.
ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் சபையின் அண்மைய அறிக்கைகளும், சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளின் சுட்டிக்காட்டல்களும் இலங்கையின் இந்த இரட்டை முகத்தையே அம்பலப்படுத்துகின்றன.
ஐநா மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு தனது அறிக்கைகளில், இலங்கையில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்ட போதிலும் போர்க்காலக் குற்றங்களுக்கான பொறுப்புக்கூறல், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கான நீதி, மற்றும் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழான தன்னிச்சையான கைதுகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றில் எவ்விதமான முன்னேற்றமும் இல்லை என்பதை மிகத் தெளிவாகக் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளன.
சர்வதேசத்தின் இந்த தொடர் அழுத்தங்களையும், தமிழ் மக்களின் பல தசாப்த கால நீதிக்கான போராட்டங்களையும் அநுர அரசாங்கம் வழமைபோல ‘உள்நாட்டு விவகாரம்’ என்றும், ‘இராணுவத்தினரை சர்வதேச நீதி விசாரணைக்கு அனுமதிக்க இடமளிக்க மாட்டோம்’ என்ற மனநிலையில் இருந்தபடியே அடியோடு நிராகரித்து வருகிறது.
போர்க்குற்ற விசாரணைகளைத் திட்டமிட்டுப் புறந்தள்ளிவிட்டு, சர்வதேச விசாரணைப் பொறிமுறைகளை நிராகரிக்கும் அநுரவின் இந்த நகர்வானது, தமிழ் மக்களின் பார்வையில் பழைய மகிந்த, மைத்திரி, ரணில் ஆட்சிகளின் தொடர்ச்சியாகவே பார்க்கப்படுகின்றது.
அதேநேரத்தில், தென்னிலங்கையில் ராஜபக்ச குடும்பத்தினரதும் அவர்களின் தோழமை அமைச்சர்களினதும் கைதுகளும், நிதி மோசடி விசாரணைகளும் அநுர அரசாங்கத்தின் அரசியல் இருப்பை சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தக்கவைப்பதற்கான ஒரு பிரதான கேடயமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது.
பொருளாதாரப் படுகுழியில் வீழ்ந்து கிடக்கும் தென்னிலங்கையின் பொது மனநிலையானது, 'ஊழல்வாதிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்' என்ற ஒற்றைப் புள்ளியிலேயே தொடர்ந்து பயணிக்கிறது.
இதனை நன்குணர்ந்தே அநுர அரசு ஊழலுக்கு எதிரான கைது நாடகங்களை அரங்கேற்றி, சிங்கள மக்களின் கைதட்டல்களையும் ஆதரவையும் பெற்று தனது செல்வாக்கை நிலைநிறுத்தி வருகின்றது.
ஆனால், ஒரு நாட்டின் உண்மையான ஜனநாயகமும் நீதியும் என்பது வெறுமனே நிதி மோசடிகளை விசாரிப்பதில் மாத்திரம் சுருங்கிவிட முடியாது.
பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்களின் உயிர்களையும், உரிமைகளையும் பறித்த போர்க்கால அநீதிகளுக்குப் பொறுப்புக்கூறாத, தமிழ் மக்களுக்குப் பொருத்தமான அரசியல் தீர்வை அங்கீகரிக்காத எந்தவொரு ஆட்சியும் 'மாற்றத்திற்கான ஆட்சி' என்று தமிழ் மக்களால் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாது.
இலங்கை அரசியல் வரலாற்றில் ஒடுக்குமுறையின் வடிவங்கள் மாறினாலும், அரச இயந்திர உள்ளடக்கம் மாறுவதில்லை என்பதை அநுர அரசாங்கமும் ஈழத்தமிழர்களுக்கு மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது.
தென்னிலங்கையில் ராஜபக்சக்களின் ஊழல்களுக்கு எதிராகக் காட்டப்படும் அதே ஆவேசம், தமிழர்களின் போர்க்கால அநீதிகளுக்கான நீதி என்று வரும்போது அடியோடு மழுங்கடிக்கப்படுகின்றது.
ஐநா மனித உரிமைகள் சபையின் சமீபத்திய அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டுவது போல, ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டாலும் போர்க்குற்றப் பொறுப்புக்கூறல், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கான நீதி மற்றும் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்ட நீக்கம் ஆகியவற்றில் எவ்வித முன்னேற்றமும் இல்லை.
மாறாக, சர்வதேச விசாரணைப் பொறிமுறைகளை அநுர அரசு திட்டவட்டமாக நிராகரித்து வருகின்றது.
பொருளாதாரத்தில் வீழ்ந்து கிடக்கும் சிங்கள மக்களின் கைதட்டல்களையும் ஆதரவையும் பெற 'ஊழல் எதிர்ப்பு' என்ற கேடயத்தை அநுர அரசு பயன்படுத்தினாலும், தமிழர்களுக்கு நடந்த அநீதிகளுக்குப் பொறுப்புக்கூறாத எந்தவொரு ஆட்சியும் உண்மையான மாற்றத்திற்கானதாக இருக்க முடியாது.
சுருங்கக் கூறினால், தென்னிலங்கையின் பொருளாதாரக் குற்றவாளிகளைச் சிறையிலடைக்கத் துடிக்கும் அநுரவின் கைகள், தமிழர்களின் நியாயமான அரசியல் அபிலாசைகளை புறக்கணித்து, போர்க்குற்றவாளிகளைக் காப்பதிலேயே இன்னமும் குறியாக இருக்கின்றன என்பதே கசப்பான அரசியல் யதார்த்தமாகும்.
]]>
